ΟΤΑΝ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΛΑΜΠΕΙΣ – Η ΝΥΧΤΑ ΜΙΑΣ DOUBLE TROUBLE WOMAN

ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΑΛΛΑ ΛΑΜΠΕΙ: ΜΙΑ DOUBLE TROUBLE ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Κάθομαι πάνω στο χρυσό φόντο, με ένα ποτήρι στο χέρι, μαύρο σακάκι, over the knee μπότες, μεγάλα λευκά Σκουλαρίκια που κρέμονται σαν μικρά λουλούδια από τα αυτιά μου. Το ποτό είναι γλυκόπικρο – όπως οι τελευταίοι μήνες. Εγώ η Ελένα δεν είμαι εδώ για να σου δείξω τι να φορέσεις. Είμαι εδώ για να σου πω ότι γίνεται να πονάς, να έχεις προδοθεί, να έχεις σπάσει σε χίλια κομμάτια, και παρ’ όλα αυτά ένα βράδυ να ντυθείς, να βγεις, να λάμψεις – όχι για εκείνον, όχι για κανέναν – αλλά για σένα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ

Έχω περάσει νύχτες σαν κι αυτή. Νύχτες που ολόκληρη η πόλη έμοιαζε να γιορτάζει κι εγώ μέσα μου να καίγομαι. Προδοσίες, χωρισμοί, λόγια που ειπώθηκαν και δεν ξε-λέγονται, σιωπές που πόνεσαν πιο πολύ από τσακωμούς. Όλα αυτά κάθονται μέσα στο στήθος σαν πέτρα.

Κι όμως, κάποια στιγμή αποφασίζεις: σήμερα δεν θα κρυφτώ από τον πόνο μου. Δεν θα τον ξεχάσω, δεν θα τον σβήσω. Θα τον πάρω μαζί μου. Θα τον κάνω Σκουλαρίκι που κουνιέται όταν γελάω, θα τον κάνω κολιέ που γυαλίζει στο λαιμό μου, θα τον κάνω βήμα σταθερό με τις μπότες μου στο πεζοδρόμιο.

Ο ΠΟΝΟΣ ΩΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ – ΟΧΙ ΩΣ ΦΥΛΑΚΗ

Στις σχέσεις, στις φιλίες, στην αγάπη, κάποια στιγμή σχεδόν όλες μας έχουμε νιώσει:

✦ Να προδώσουν την εμπιστοσύνη μας.

✦ Να φύγουν χωρίς εξήγηση.

✦ Να μας αφήσουν «στο διαβάζω και απαντάω».

✦ Να τελειώσει κάτι πριν προλάβουμε να πούμε όλα όσα θέλαμε.

Πονάει. Σωματικά. Σαν να σου έχουν βγάλει την καρέκλα την ώρα που πήγες να καθίσεις.

Θέλω όμως να το σκεφτείς αλλιώς: ο πόνος είναι καθρέφτης. Δείχνει πόσο βαθιά έδωσες, πόσο πολύ άνοιξες την καρδιά σου. Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι γι’ αυτό. Να ντρέπεται, αν θέλει, όποιος δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος αυτής της αγάπης.

ΜΙΚΡΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είσαι «η δυνατή». Θα υπάρξουν μέρες που θα μείνεις σπίτι με φόρμες και πρησμένα μάτια. Είναι εντάξει.

Αλλά τις μέρες που κάτι μέσα σου ψιθυρίζει «σήκω, ντύσου, βγες», μπορείς να κάνεις μικρά τελετουργικά, για να θυμάσαι ποια είσαι:

✦ Διάλεξε ένα κομμάτι που να κουβαλά ενθύμηση – ένα κολιέ που φορούσες σε μια καλή στιγμή, ένα δαχτυλίδι που σε έκανε να χαμογελάσεις, ένα ζευγάρι Σκουλαρίκια που πάντα σου έφτιαχναν τη διάθεση. Φόρεσέ το ως υπενθύμιση ότι η ζωή σου δεν είναι μόνο αυτός ο πόνος.

✦ Ντύσου για τον εαυτό σου, όχι για το story – φόρα το σακάκι, τις μπότες, το φόρεμα που κάνει το σώμα σου να στέκεται αλλιώς. Μην σε νοιάζει αν θα βγάλεις φωτογραφίες. Το σημαντικό είναι πώς θα νιώσεις όταν κλείσεις την πόρτα πίσω σου.

✦ Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη σαν να είναι φίλη σου – μην τον κρίνεις, μην ψάχνεις «λάθη». Κοίτα τον όπως θα κοίταζες μια φίλη που πονάει: με τρυφερότητα. Πες της (σε σένα): «Καλά τα πας. Είμαι περήφανη για σένα που σηκώθηκες σήμερα».

✦ Επίτρεψε στον εαυτό σου να διασκεδάσει χωρίς ενοχές – το ότι γελάς ένα βράδυ δεν σβήνει τον πόνο. Δεν σημαίνει ότι «δεν σε νοιάζει πια». Σημαίνει απλά ότι δίνεις μια ανάσα στον εαυτό σου.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΟΧΙ ΩΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Προδοσία, χωρισμός, τοξικές σχέσεις… όλα αυτά αφήνουν σημάδια. Μπορεί να φοβάσαι ότι θα σε ορίσουν για πάντα.

Δεν είσαι «η κερατωμένη», «η χωρισμένη», «η εγκαταλειμμένη». Είσαι η γυναίκα που αγάπησε με όλο της το είναι, που εμπιστεύτηκε, που τόλμησε να ρισκάρει, και που τώρα μαθαίνει να στέκεται στα πόδια της ακόμα πιο σταθερά.

Κάθε φορά που ντύνεσαι, που βγαίνεις έξω, που γελάς, που λες την ιστορία σου σε μια φίλη, ξαναγράφεις το σενάριο. Από «θύμα» γίνεσαι αφηγήτρια. Δεν σημαίνει ότι όσα συνέβησαν ήταν σωστά. Σημαίνει ότι δεν τους δίνεις την εξουσία να καθορίσουν ποια θα είσαι από εδώ και πέρα.

ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΘΗΚΕΣ

Ξέρω, ακούγεται παράλογο. Πώς να χαρείς κάτι που σε έκανε να πονέσεις;

Δεν σου λέω να χαρείς το λάθος του άλλου. Να χαρείς εσένα που δεν φοβήθηκες να νιώσεις. Που άνοιξες την καρδιά σου τόσο, ώστε να υπάρχει η πιθανότητα να πληγωθείς.

Οι στιγμές που ένιωσες προδομένη, που έκλαψες στο μπάνιο, που σε πήρε ο ύπνος με το κινητό στο χέρι, είναι κι αυτές κομμάτι της ιστορίας σου. Χωρίς αυτές, δεν θα ήξερες σήμερα πού τελειώνεις εσύ και πού ξεκινά ο άλλος.

Κάποια μέρα – ίσως όχι τώρα, ίσως όχι σύντομα – θα κοιτάς πίσω και θα λες: «Πόνεσα εκείνο το βράδυ. Αλλά από τότε έμαθα να βάζω όρια, να ζητάω αυτά που αξίζω, να διαλέγω αλλιώς». Κι εκείνη τη μέρα, ο πόνος θα έχει γίνει εμπειρία. Όχι φυλακή.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ

Αν αυτή τη στιγμή πονάς, αν νιώθεις προδομένη, αν λες «δεν αντέχω άλλο», θέλω να σου πω κάτι απλό: είσαι ακόμα εδώ. Αναπνέεις, ντύνεσαι, πίνεις τον καφέ σου, ίσως απόψε να κρατάς κι εσύ ένα ποτήρι σαν αυτό της φωτογραφίας.

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια. Δεν χρειάζεται να συγχωρήσεις κανέναν αν δεν είσαι έτοιμη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μην εξαφανιστείς από τη δική σου ζωή.

Σήκωσε το κεφάλι, όσο μπορείς σήμερα. Αύριο λίγο παραπάνω. Στόλισε τον λαιμό, τα αυτιά, τα χέρια σου αν το νιώθεις – όχι για να δείξεις κάτι στους άλλους, αλλά για να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι είσαι ζωντανή, ότι αξίζεις ομορφιά ακόμα και μέσα στον καημό σου.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ – ΠΑΝΤΑ DOUBLE TROUBLE WOMAN

Στο τέλος της ημέρας, αυτό σε κάνει Double Trouble Woman: όχι τα ρούχα, όχι τα κοσμήματα, αλλά το ότι παλεύεις, πέφτεις, σηκώνεσαι και συνεχίζεις να γράφεις την ιστορία σου. Ακόμα κι όταν δεν ξέρεις τι θα γράψεις στην επόμενη γραμμή, το χέρι σου συνεχίζει να κινείται.